* پيوستگى و وحدت سياق آيات 51 تا 58 و تأثير آن در معناى واژه « ولىّ » . * تحليل واژه « ولىّ » و عدم تطبيق آن بر معناى مدبّر و أولى به تصرف در آيات ولايت . بزرگان شيعه در طول تاريخ به هر دو دسته از اين مناقشه‌ها ، پاسخهاى در خور و محققانه داده‌اند كه نمونه بارز آن از قدماى اماميه ، كتاب ارجمند الشافى فى الإمامة به - خامه « علم الهدى سيد مرتضى » ( م / 436 ق . ) و كتاب تلخيص الشافى نگاشته شاگرد وى شيخ الطائفة طوسى ( م / 460 ه - ق . ) مجمع البيان طبرسى و از متأخران ، تفسير پرارج الميزان فى تفسير القرآن از علّامه طباطبايى المراجعات سيد شرف الدين ؛ ولايت علوى آية اللّه جوادى است . در اينجا با توجه به تناسب حجم بحث ، به بررسى و نقد اين مناقشه‌ها خواهيم پرداخت . شناخت نقاط اشتراك و افتراق فريقين در تفسير آيات مذكور در نگاه مفسران شيعى اين آيات بدون الغاى خصوصيت از مورد نزولشان ، بر امامت امام على ( و با تنقيح مناط بر ديگر ائمّه عليهم السّلام ) دلالت دارد . مورد نزول اين آيات بدون شك بنا به احاديث متواتر از فريقين ، درباره تصدّق انگشتر به وسيله امام على عليه السّلام در حين ركوع نماز بوده است . شيعه دلالت آيات ولايت را بر امامت امام على عليه السّلام قطعى مىداند « 1 » و برخى از آنان اين آيه را نص در اين معنا و قوىترين دليل بر امامت مىشمرند . « 2 » ديدگاه شيعه در اين

--> ( 1 ) . محمد بن محمد بن نعمان ( شيخ مفيد رحمه اللّه . م 413 ) ، الافصاح فى الامامة ، ص 134 ؛ على مرتضى ( سيد مرتضى شريف ، م / 436 ) الشافى فى الامامة ، ج 2 ، ص 217 - 248 ؛ محمد طوسى ( شيخ الطائفة طوسى م / 460 ) ، تلخيص الشافى ، ج 2 ، ص 10 ؛ التبيان في تفسير القرآن ، ج 3 ، ص 559 ؛ مجمع البيان ، ج 2 ، ص 322 - 327 ؛ محمد طوسى ( خواجه نصير الدين طوسى م / 672 ) ، تجريد الاعتقاد ( همراه با كشف المراد ) ، ص 289 ؛ حسن حلى ( علّامه حلى م / 726 ) ، كشف المراد في تجريد الاعتقاد ، ص 289 ، 290 ؛ عبد الحسين شرف الدين ، المراجعات ، ص 156 - 163 ؛ يحيى ابن بطريق ، عمدة ، ص 119 - 125 ؛ محمد حسن مظفر ، دلائل الصدق ، ج 2 ، ص 73 - 83 و . . . ( 2 ) . مانند : محمد طوسى ، تلخيص الشافى ، ج 2 ، ص 10 و ديگران